Weekbladen

Samen met Rob Muntz maakt hij de omstreden serie God Bestaat Niet, en komende week verschijnen opnieuw twee dvd’s met programma’s waar geen omroep zich aan wilde wagen. Programmamaker Paul Jan van de Wint (42): “Er zijn veel mensen die niet deugen, en dat zijn vaak de mensen die roepen dat ze wel deugen.”

Ontken je dat God Bestaat Niet, waarin alleen ongelovigen aan het woord komen, een nogal eenzijdig programma is?

“Het is een volslagen eenzijdig programma. Het vervelende aan gelovigen is dat ze maar op één antwoord willen uitkomen. Dan staat het mij vrij om daar maar één type geïnterviewden tegenover te stellen, namelijk geïnterviewden die uitdragen wat ik zelf ook vind. Ik doe niet aan hoor en wederhoor, ik regisseer de werkelijkheid volgens mijn opvattingen. En Robbie vertolkt wat zich in mijn hoofd afspeelt. Dat doet hij fantastisch, omdat hij geen enkele schaamte kent of angst heeft om af te gaan – Robbie legt de lat niet laag, hij legt hem gewoonweg niet neer, hij doét – en omdat hij innemend is, dit in tegenstelling tot mijzelf.”

Kamervragen, duizenden boze mails, klachten van kerken: jullie programma heeft veel losgemaakt. Maar, stellen de klagers, dat komt niet door de interviews met wetenschappers, maar door de met godsdienst spottende filmpjes.

“Fundamentalisten zijn nooit tevreden, dus alleen al de titel van het programma zou ze altijd tegen de borst hebben gestuit. Alleen waren ze zonder die filmpjes waarschijnlijk zo slim geweest hun mond te houden omdat geen normaal mens eigenlijk iets kan hebben tegen een serie gesprekken met wetenschappers, en dan was het programma onopgemerkt gebleven. Nu niet, en alleen dat al bewijst hoe nuttig die filmpjes zijn.

Zo’n SGP-Kamerlid dat als een driejarige kleuter stelt dat hij gekwetst is door het programma: ik zie nergens echt verdriet, ik zie alleen blinde haat. Maar los daarvan is het toch te gek voor woorden dat iemand die homo’s en vrouwen onderdrukt te hoop loopt tegen een programma en roept om ‘respect’? Dat domme woord, dat alleen dient als een doekje voor het bloeden, als een smoes om geen kritiek meer te krijgen. Respect moet onmiddellijk worden afgeschaft. De enigen die er om roepen zijn mensen die het niet verdienen, mij hoor je niet om respect vragen.”

“Dat absolutisme zich slecht verhoudt met democratie. En dat blijkt uit de reacties: gelovigen zeggen zich persoonlijk gegriefd te voelen, en vergelijken hun relatie met God met die met hun kind. Het lijkt mij levensgevaarlijk om een overtuiging te hebben die boven menselijke liefde gaat. Voor mij heb je twee soorten mensen: degenen die een overtuiging hebben, daarover in discussie gaan en vervolgens openstaan voor argumenten. En mensen die geloven in een absolute waarheid, en die proberen aan anderen op te leggen. Maar je kunt niet universeel opleggen wat niet universeel ís. Ik mag het volslagen belachelijk vinden dat iemand in een opperwezen gelooft. En ik mag dat vervolgens ook belachelijk máken. Ik vind het ontzettend dom dat linkse intellectuelen de Geert Mak-doctrine van het beschermen van minderheden aanhangen. Minderheden, al zijn het de meest gore fascisten, zijn zielig, dus moeten we ze beschermen. Terwijl de vraag is: wat wil je beschermen, de minderheden, of de democratie tegen een deel van die minderheden?

“Mijn moeder dacht vroeger dat het verstandig was om mij te vertellen over het fabrieksmatig afmaken van joden door de nazi’s, die wel hun tanden bewaarden omdat ze daar nog wat aan konden verdienen. Het was bedoeld om me te waarschuwen, maar het resultaat was dat ik wel erg jong gestript ben van alle illusies over de mensheid. De Tweede Wereldoorlog tart ieder voorstellingsvermogen, maar het antwoord daarop is niet om slachtoffers heilig te verklaren, en al helemaal niet om alle minderheden tot slachtoffer te bestempelen.”

“Individualiteit. De heersende moraal was toen nog dat het schandalig was om als vrouw alleen een kind op te voeden. Daar trok mijn moeder zich niets van aan, maar ze zag ook niks in dat vrijheid-blijheid-spirituele hippiegedoe. Ze bleef een individu tussen alle meelopers, terwijl anderen hun kans schoon zagen. Om bijvoorbeeld opeens rond te neuken, terwijl ze in wezen dezelfde benepen, bekrompen idioten bleven die ze ook al waren voordat ze hun haar lieten groeien. Mijn moeder zag dat loepzuiver. Ik had al heel jong een groot wantrouwen tegenover de manieren waarop groepen zich manifesteren, welke groepen dan ook. De groepen die de dienst uitmaakten, maar ook de groepen die het voor de hand liggende verzet daartegen vormgaven.”

Voor je programmmaker werd, heb je nogal wat andere baantjes gehad. Op de visafslag, bij garages. Wat was daar dan je rol in de groep?

“Ik liep stuk op de pauzes. Die kutpauzes. Er ontstond altijd zo’n socialistische sfeer, van mensen die zich over me ontfermden en vertelden hoe te overleven in zo’n bedrijf, met wie om te gaan en met wie niet. Hoe aardig die mensen op zichzelf ook waren, het benauwde me. Dat ligt volledig aan mij, dat weet ik. Maar ik heb dat gewoon niet in me, die neiging om in een collectief te worden opgenomen, en al die prietpraat die daarvoor nodig is. In die zin ben ik asociaal. Ik keek er vol verwondering naar, op totale afstand, als een soort antropoloog. Zat het liefst alleen aan een tafel met een krant. Dat wordt al snel als arrogant ervaren. Of, en dat is nog veel erger, als bewijs dat je het niet naar je zin hebt, waardoor mensen nog harder gaan proberen je in te lijven.”

Op je 33-ste heb je je vader voor het eerst ontmoet. Was je op zoek naar de helft van je genetisch materiaal?

“Ik was op zoek naar gemoedsrust. Was zo in conflict met mijn omgeving, zo opstandig en had zoveel moeite mijn richting te vinden, dat ik me een soort opgejaagd wild voelde. Ik had geen toekomstideaal, alleen een vrijheidsideaal. Maar ja. Alleen maar vrij en onafhankelijkheid willen zijn, dat heeft ook zo zijn beperkingen, dat is juist de grap. Zonder zelfdiscipline, zonder je ergens op te richten, betekent die vrijheid niets. Wordt het allemaal doelloos, en zo voelde het dan ook.

Het werd een soort fantasie om mijn vader te ontmoeten. Mijn moeder reisde veel en op één van die reizen was ze mijn vader, een jood van Russische komaf die in de Verenigde Staten woonde, tegengekomen in Parijs. Daar ben ik verwekt, maar na een paar maanden ging het uit en daarna hadden ze elkaar nooit meer gezien. Het was alsof alles op zijn plek zou vallen als ik mijn vader ontmoette.

Waarom kende ik op mijn elfde al de filmencyclopedie uit mijn hoofd? Waarom wist ik op mijn derde al alle automerken, terwijl niemand in de familie van mijn moeder iets met auto’s had? In die fantasie klopte dat natuurlijk allemaal: runde mijn vader een garage met klassieke auto’s. Maar ook mijn karaktertrekken die ik zo duidelijk niet van mijn moeder en haar familie had moesten ergens vandaan komen. Ik was altijd al een eenling, mijn talent, gevoel voor humor en manier van denken leken volstrekt uit de lucht te komen vallen”.

“Mijn moeder had alleen een fotootje van hem, maar wist nog in welke stad zíjn moeder woonde. Zijn moeder bleek al dertien jaar dood, maar hij woonde sinds twee jaar weer in datzelfde Portland. Hij had een geheim nummer, maar door een fout had hij toch in één editie van het telefoonboek gestaan. En juist daarvan lag nog een exemplaar in een telefooncel.”

Grijnzend: “Toeval bestaat, dat is geen geloof. Je bent pas gelovig wanneer je toeval ontkent.”

“Ja. Ik ging langs en hij stond te bellen in zijn woonkamer. Met zijn verzekeringsmaatschappij, over het op een haar na dodelijk ongeluk dat hij een week eerder had gehad, uitgerekend op de dag dat ik was geland - jaja, als iemand al lang religieus had moeten zijn, ben ik het wel. Toen hij zijn deur opende en we elkaar aankeken, keken we dwars door elkaar heen. Als je zo op elkaar lijkt, ook in karakter, dan hoef je aan een band niet te werken, die ís er dan. Drie jaar later is hij overleden. Ik heb me wel eens afgevraagd hoe het met me was gelopen als ik hem niet had ontmoet. Bijna tegen wil en dank was ik dan wel geworden wie ik nu ben, denk ik, maar ik was met vragen blijven zitten, dus met onrust. Nu waren die vragen beantwoord.” Lachend: “Ik bedoel, hij bleek zelfs een opgeknapte Porsche 356 cabriolet uit 1956 te hebben.”

Je favoriete film is het Belgische C’est arriviz près de chez vous, over een cameraploeg die een moordenaar volgt en uiteindelijk mee gaat doen. Dat is ook geregeld de methode van Muntz en jou: zelf het kwaad worden. Waarom is dat volgens jou de beste aanpak?

“Omdat mensen de neiging hebben zich met de presentator van een programma te identificeren. Als die vervolgens dingen doet waar ze niet achter staan, worden ze opeens min of meer medeplichtig en dat hakt erin. Dat is prima, want verwarring is een schone zaak. Iedereen moet zelf nadenken over die zogenaamd vaststaande normen van goed en kwaad. Ik heb trouwens het gevoel dat de huidige generatie veel beter begrijpt dat goed en kwaad hand in hand gaan. Het kwaad zit in iedereen, je moet er vervolgens het beste van maken. De tijd van goede en foute kleding, goede en foute mensen, goede en foute meningen is voorbij. Behalve voor de generatie van slappe ex-krakers als Geert Mak, die nog steeds denken dat ze weten wat goed en fout is, die de Tweede Wereldoorlog blijven claimen en denken dat alles wat er toe doet, al is gedaan. Door henzelf, uiteraard.”

“Ja. De leider van de vrije wereld is een christenfundamentalist, die strijdt tegen moslimfundamentalisten. En onze hofnar is vermoord. Hoe kun je dan nog doen alsof we de strijd tegen religie al in de jaren zeventig hebben afgesloten? Zo’n Remco Campert, zelf niet eens de moeite waard om een aanslag op te plegen, die dan de dag na Theo van Goghs dood stelt dat hij niet als martelaar van het vrije woord de geschiedenis in mag gaan. Theo is niet alleen gestorven, hij is ook helemaal voor niéts gestorven. Want de conclusie van veel mensen luidt dat hij ook wel te ver ging, en dat we vooral lief moeten blijven zijn voor mensen die in onze vrijheid hun stenciltjes mogen blijven drukken, maar die ons dat recht onmiddellijk zouden afnemen. Wanneer de vrijheid van meningsuiting zijn beperking kent omdat mensen bang zijn om iets te zeggen, dan is hij daarmee feitelijk afgeschaft. Als je vijf jaar geleden in een referendum had voorgesteld dat twee parlementsleden permanent bewaakt moeten worden om wat ze vinden, had iedereen ‘nee’ gestemd, hoor. Nu zeggen mensen dat die twee ook wel weinig respect tonen voor anderen.”

Maar als de discussie over jullies programma’s vaak vooral over de vorm gaat, ben je dan niet je doel voorbijgeschoten?

“Ik ben geen gelovige, ík heb geen helder omlijnd doel. Ik wil opvattingen onderuit halen die heilig zijn en mensen die zichzelf te serieus nemen. Dat moet wrijven, dus als mensen vervolgens heel kwaad worden, is dat goed. Maar ik heb niet de illusie dat je met programma’s de wereld kunt veranderen. Uiteindelijk doe ik niets dan uiting geven aan mijn eigen ongenoegen.”

“Omdat er geen criteria bestaan voor mensen die wel en mensen die niet tegen zichzelf beschermd moeten worden. Het idee is nu: zwakke mensen moet je beschermen. Maar wie bepaalt dan wie zwak is en wie niet? En bovendien, misschien líjken die mensen wel zwak, maar willen ze zo graag op televisie dat ze daarvoor het slachtoffer uithangen. Het is een zichzelf bedruipend systeem: er zijn programmamakers die slachtoffers zoeken en er zijn slachtoffers die graag op tv willen. Dat kun je als geheel aan de kaak stellen, maar dan maak ik principieel geen onderscheid tussen zogenaamde daders en zogenaamde slachtoffers. Maar ik heb dan ook geen air van integriteit, ik heb een verhaal te vertellen en daarvoor manipuleer ik er graag op los. Wat een programma als Spoorloos walgelijk maakt, is die pretentie van zuiverheid.”

“Er zijn veel mensen die deugen. Maar er zijn ook veel mensen die niet deugen, en dat zijn vaak de mensen die roepen dat ze wel deugen. Dan heb ik liever iemand die niet verdoezelt dat hij niet deugt. Die deugt voor mij.”

Dit is jullie laatste programma voor de RVU. Hoe voel je zo’n afscheid inmiddels aankomen?

“Als bevlogen omroepmensen plaatsmaken voor functionarissen, en dat gebeurt op een gegeven moment altijd, zie ik aan zo iemand vanaf dertig meter hoe lang wij nog bij die omroep zullen werken. Aan zijn lichaamshouding, bijvoorbeeld. En ik zal niet zeggen dat alle mensen met een bril niet deugen, maar eh..het is opvallend hoeveel christenen een bril dragen.” Grijnzend: “Allemaal gestraft door God. Noem het vooroordelen, ik noem het intuïtie. Ik moet zeggen, ze hebben bij de RVU hun rug recht gehouden tijdens de storm die ze over zich heen hebben gekregen door God Bestaat Niet. Maar na de zomer beginnen we bij De Nieuwe Omroep, met een natuur- en milieuprogramma. Achter een lullig RTL Boulevard-deskje brengen we allerlei gruwelijke onderwerpen met een luchtigheid die de goede verstaander zal begrijpen als een veel betere methode dan het opgeheven vingertje, maar waar de natuurgelovige geen brood van zal lusten.”

“Inderdaad. Die zien dadelijk een item over het fokken van ganzen, en vervolgens Robbie die zich volvreet met ganzenlever. Of gemanipuleerde kippen die zoveel borstvlees hebben dat ze continu voorover vallen, haha. Ik zie de bui alweer hangen. Mensen houden nog meer van dieren dan van Jezus.”

Sieg Haider (2000). Muntz verkleed als Hitler in Oostenrijk. Leidde naast woedende reacties tot een handtekeningenactie van VPRO-collega’s om het duo te ontslaan.
De Rijdende Hufter (2001). Muntz ging als probleemoplosser bij de mensen langs om ze te helpen “van de regen in de drup”. De VPRO wilde er enkele scènes uit schrappen, de makers weigerden. Het programma werd nooit uitgezonden.
Jacht is Natuurlijk (2002), Muntz en Van de Wint maakte in Afrika “een vrolijk portret van een leuke hobby”: jagen op wild. Dat ze zelf “volgens koninklijk gebruik” meejoegen op een giraffe, viel verkeerd bij dierenactivisten.

"Dan zouden wij het recht op vrijheid van meningsuiting direct schrappen en zodoende de boel bij elkaar houden. Dit sluit ook goed aan bij de algemene tendens in de wereld. Bush is herkozen door 80 miljoen Amerikaanse evangelisten en in Israël worden de machtsverhoudingen bepaald door orthodoxe joden.

De moslimterreur in Nederland kan gestopt worden door een paar kleine aanpassingen.

De vrijheid van meningsuiting drastisch in perken en geen onvertogen woord meer zeggen. Er moeten strakke richtlijnen komen over wat wel en niet kan. Dat wil Balkenende ook. Geen enkele bevolkingsgroep mag nog gekwetst worden en geen enkele religie beledigd. Of het nou vegetariërs betreft of fundamentalistische moslims voor elke overtuiging of geloof moet een grenzeloos respect afgedwongen worden".

Het shockduo Robbie Muntz & Paul Jan van de Wint is terug op prime-time-televisie! De titel van hun nieuwe programma 'Het Grote Complot; de Wereld Verklaard' is alvast heel ambitieus. Gasten die dit topzware filosofische onderwerp per thema, zoals 'Media', 'Geld' en 'Macht' samen met Robbie & Paul Jan in Blues Brother-outfit zullen aansnijden zijn onder meer old-boys-netwerkers als Hans van de Broek, Onno Ruding, Lodewijk de Waal, Bram Peper en verder nog een cohort stoffige hoogleraren. Kortom, 't riekt allemaal verdacht naar een oeverloze en massieve VPRO-thema-zondagavond, ingeleid door Wim Kayzer en bedoeld voor Citroën-rijdende kijkers met hoge voorhoofden, parketvloeren en een Vrij Nederland-abonnement. Tsss, Muntz & Van de Wint, de voormalige local hero's van de low culture, zijn toch niet pardoes respectabel geworden. Muntz maar even per GSM tot verantwoording geroepen.

"Oh ja, dat nieuwe programma... Je moet mij niet hebben, hóór. Bel effe met Paul Jan, die heeft 't allemaal inhoudelijk bedacht, enne hij is ook in beeld, dit keer. Doei!".

Paul Jan van de Wint: "Ja, dat klopt: Ik word samen met Robbie het gezicht van het programma en heb het bedacht en gemaakt . Dat deed ik vroeger eigenlijk ook al met onze producties, maar dan altijd áchter de camera: ik stelde namelijk vragen via het oortje van Rob... Maar voor dit programma zou dat te ingewikkeld zijn, vandaar".

"Neenee, 't is geen echte talkshow. Je moet het meer zien als verhoren. Rob en ik dragen ook zonnebrillen, waardoor de gasten worden gecriminaliseerd, zogezegd. We zijn een Barend & Van Dorp from hell. Hun programmaatje zullen we dan ook helaas van de aardbodem gaan wegvagen".

"Ach, onze programma's hebben altijd al een onderlaag van educatie gehad. Wees echter gerust: er valt genoeg te lachen".

Hebben jullie reeds veel complotten ontrafeld, zoals 'wie heeft Pim Fortuyn echt vermoord'?

"Ontrafelen doen we niet. We willen aantonen dat complotten alledaags zijn, veroorzaakt door eigenbelang. Natuurlijk komt Fortuyn aan bod, maar ook Pearl Harbour, 9/11 en de tweede Golfoorlog. Dat zijn natuurlijk ook allemaal complotten, toch?".

Hoe hebben jullie die topgasten zo gék gekregen om zich bloot te stellen aan die losgeslagen Muntz?

"Oh, simpel... Ik heb ze uitgenodigd en ik ben niet zo berucht en bekend als Rob... Paul Jan van de RVU klinkt iets beter dan Rob Muntz van de VPRO..".

Gelukkig zag ik ook dat jullie porno-politica Cicciolina te gast hebben... Jullie konden het weer niet laten, zeker?

'Het Grote Complot, de Wereld Verklaard', vanaf maandag 12 januari, 20.30 uur, Ned. 3. Kijk voor een voorproefje op www.muntzvandewint.com

Robbie Muntz heeft het begrip 'etterbak' tijdens zijn uitzendingen van VPRO's 'Waskracht' tot kunst verheven. Onder het motto 'wansmaak met wansmaak bestrijden' haalde hij het bloed onder de nagels van Frequin en Ratelband vandaan. Schoffeerde hij de katholieke kerk èn de islam. En joeg hij Ortodoxe Joden de stuipen op het lijf met zijn beruchte Hitler personificatie. Het zal je vent maar wezen, zou je denken. Maar Muntz heeft aan vrouwelijke aandacht geen gebrek. 'Eigenlijk ben ik een latente vrouwenhater. Maar er is een periode geweest dat ik me helemaal te pletter heb geneukt.'

Mijn eerste twee ontmoetingen met Robbie Muntz waren niet bepaald vriendschappelijk. De eerste keer dat ik hem tegen het lijf liep was een jaar of vier geleden, toen hij Willibrord Frequin stalkte. Ik was toen Frequins eindredacteur. De tweede keer was toen hij Ratelband tot waanzin bracht op Schiphol, die ik toevallig die dag begeleidde als zijn persoonlijk assistente. De 'goeroe van het positieve denken' gaf Muntz een knie en brak zijn kamera in twee stukken. Beide keren bezag ik het fenomeen Muntz vanuit de optiek van zijn 'slachtoffers' en ik kan u verzekeren; het is geen lolletje om dit ventje aan je jas te hebben hangen. Met een enorme gretigheid, leedvermaak en morbide meligheid zuigt hij zich op zijn slachtoffers vast. En drijft ze, letterlijk, tot waanzin.

En of je nu man of vrouw bent, dat maakt hem volgens mij geen moer uit. Zijn Hitler vertolking schoot een aantal VPRO leden in het verkeerde keelgat. Hij werd, samen met Paul Jan van de Wint, van de buis geknikkerd. En hij maakt tegenwoordig onder andere radio-documentaires voor Radio 1 en de RVU.

De dag van het interview, tref ik hem buitengewoon vrolijk en energiek aan in sportschool Medico Vision in het Olympisch Stadion, Amsterdam, alwaar hij in de gewichten hangt om professioneel bodybuilder te worden.

'Ik doe dit voor een serie radiodocumentaires, of beter gezegd, docurettes. Ik streef het ultieme geluk na en beproef dat in vijf avontuurlijke beroepen. Privé detective, goudzoeker, groot wild jager, porno-regisseur en body builder. De aflevering 'groot wildjager' komt op 9 oktober op nederland 3 op televisie. En mijn verrichtingen kun je volgen op mijn website. Interactieve radio en televisie dus. Mag ik reclame maken voor mezelf?'

'Okay. Iedereen die wil weten hoe ik het ervanaf breng in alle bovenstaande beroepen, moet gaan naar www.robmuntzavonturier.nl.'

'Nou, door de voltallige VPRO eigenlijk. Maar het balletje werd aan het rollen gebracht door een vrouw. Netty Rosenveld. Ik kwam aan de joden. En joden zijn heilig.'

'Ja, ze heeft me, een maand voordat ze stierf nog wel vertelt dat ze de aflevering waarin ik Hitler speelde en die mij de kop kostte, nooit had gezien. Daar bood ze haar excuses voor aan.'

'Ach, het was een politiek spelletje en wij werden de dupe. Het is toch een klote-nepwereld waarin we leven. Sta we daar ten voorstane van 400 VPRO leden en moeten we op een podiumpje gaan staan om ons excuus aan te bieden. Nou, dat hebben wij geweigerd. Iedereen wist waar we mee bezig waren, ik heb godverdomme verkleed als Adolf Hitler door het pand gelopen. Maar toen er stront aan de knikker kwam, had niemand het gezien en vond iedereen het een schande. Maar laten we het over vrouwen hebben, goed?'

'Ik ga beter om met vrouwen dan met mannen. Met mannen heb ik niet zoveel, met vrouwen heb ik heel veel. Maar ik hou geen rekening met ze. Ze mogen denken van me wat ze willen. Dat interesseert me niet. Ik bedoel; voor jou tien anderen.'

'Dit klinkt raar maar ik wéét dat vrouwen me hoe dan ook wel leuk vinden. Ik ben op zich een heel sympatiek iemand. Maar tegelijk ben ik wie ik ben en maak ik de opmerkingen die ik maak. En als ze die niet leuk vinden, flikkeren ze maar lekker op. Maar meestal vinden vrouwen me leuk en af en toe worden ze kwaad. Maar meestal krijg ik het dan toch wel voor elkaar dat ze wel moeten lachen.'

'Een vaderskind. Mijn moeder is een vrouw die haar hele leven opgeofferd heeft voor haar gezin. Een aardig mens. Een lieve vrouw die het beste met ons voorhad maar zo krampachtig alles probeerde te redden wat er te redden viel. 'Je broertje is morgen jarig, vergeet niet een kadootje te kopen'. Ja mam, dat weet ik zelf ook wel.'

'Ja. Zo vreselijk sociaal. Zit al twintig jaar bij het Astma fonds. Je kent dat wel.'

'Nee, ging best. Maar na twee jaar kwamen we wel tot de conclusie dat we niet bij elkaar pasten. Zij was heel sociaal en ik schold altijd iedereen verrot. Daar kon ze niet tegen. We gingen een keer naar het station en toen zei ik tegen de man achter het loket 'één retourtje Amersfoort, slome'. En toen waren de poppen aan het dansen.'

'Ja, en daarna kreeg ik een meisje die was helemaal depressief, manisch en vervelend. Twee jaar lang een hoopje niks. Zelfmoordneigingen. Ik heb nog een mooi touw voor haar gekocht. 'Nou, hang je dan maar op.'

Maar toen het uitging met haar dacht ik 'flikker maar allemaal op.' Toen had ik het gehad met al die wijven.'

'Nou nee. Toen heb ik zes jaar lang alles te pletter geneukt wat er los en vast zit op deze aardbol.'

Hoe ging dat dan? Dat zielloze wippen? Kwamen ze bij jou thuis of ging je uit logeren?

'Verschillend. Ik haalde drie vrouwen per week uit de kroeg. Hondervijftig vrouwen heb ik gehad.'

'Nee, ik heb geen lijst maar ik weet wel dat het ongeveer dat aantal moet zijn.'

'Nou, ik deed gewoon allerlei stomme dingen toen. Vertegenwoordiger in snijmachines, reclame verkoper aan piratenstations. Ik liep met mijn ziel onder mijn arm en heb eigenlijk nooit geweten wat ik wilde.

'Ik dacht van wel. Ik kwam er later pas achter dat ik nergens toe kwam omdat ik al mijn energie in vrouwen stopte.'

'Nou, zes jaar later kwam ik eigenlijk pas tot bezinning. In het begin, toen ik tweeëntwintig was, dacht ik alleen maar aan scoren, scoren en nog eens scoren. Ik heb verschrikkelijke ellende veroorzaakt.'

'Nou, jullie hebben me niets aangedaan. Maar.... kijk, zowiezo hebben alle vrouwen een baarmoedercomplex.'

'Nou, dan heb je een leuk vriendinnetje en binnen twee maanden willen ze allemaal zwanger worden, zeker boven de vijf- zesentwintig. Nou, daar ageer ik zowiezo tegen. Dat vertelde ik ze ook 'we hebben het nu leuk. Als het niet meer leuk is, stoppen we ermee.' Nou, meestal was dat de volgende ochtend, ha, ha.'

'Nee, maar begrijp je? Ik ben hardstikke goed in wat ik doe. Als ik toen had geweten dat dit eigenlijk mijn uiteindelijk doel, roeping zoals je wilt, was, had ik niet zolang rondgeklooid. Alle creativiteit die ik nu laat zien, stopte ik toen in vrouwen. Drie per week. Da's toch ziekelijk, dat moet je toegeven.

'Nou, ook niet echt, geloof ik. Ik was wel gewild, dus er zal toch iets geweest zijn.'

'Ik heb zelfs een keer meegemaakt dat ik als gigolo werd gevraagd door een vrouw. Die wou me laten overvliegen naar Singapore. Maar toen had ik een vriendinnetje en die ging helemaal over de zeik en die heeft dat mens aan de telefoon helemaal verrot gescholden.'

'Ja, op een gegeven moment word je natuurlijk helemaal gek. Dat gaan die vrouwen je tegenstaan. En ik viel natuurlijk ook alleen maar op stomme types. Van die verkeerde wijven.'

'Nou, ja, nee, ik lulde ze het nest in en daarna had ik nergens meer zin in. En ik vond het ook meestal reuze oninteressant wat ze uitkraamden dus ik moest zo snel mogelijk weer weg.'

'Ja, eh, nou ja, zo was het nu eenmaal. Als ik 's nachts van mijn speurtocht thuiskwam mèt buit, was het meestal niet een vrouw die in aanmerking kwam voor de nobelprijs, nee.'

Ik was op een gegeven moment in Australie Daar had ik ook weer een snol aan mijn fiets hangen, een dramatisch geval die ook nog geaborteerd moest worden. Nou dan ben ik niet de lulligste, dan ga ik wel mee naar de dokter. Dus dat mens geaborteerd en ik zat daar in Sidney en ik had het echt gehad met de vrouwen, toen ik twee andere meisjes op het strand zag lopen. Ik een beetje mijn hart uitstorten en ze namen me mee naar hun huis en daar zat nòg een meisje. Een heel rustig meisje. En die moest elke dag werken van negen tot vijf en tegen haar hadden die twee meiden die me mee hadden genomen al vertelt dat die Muntz een spoor van vernieling en ellende achterliet bij alle vrouwen waar hij mee omging.

'Alles, alles. En dat rustige meisje die zat daar gewoon rustig te werken en zag hoe ik eigenlijk alleen maar met mijn pik bezig was. Op een dag vroeg ze of ik met haar mee ging naar de markt. Dat deed ik. En ineens had ik voor het eerst in mijn leven een normaal gesprek met een vrouw.'

En dat was de eerste keer dat je communiceerde met een vrouw boven de gordel?

'Ja. en er kwam ook iets zinnigs uit. Ze liet me een wereld zien die ik totaal niet kende. Ze is straight, recht door zee en slim. Die ziet in drie oogopslagen of iemand deugd of niet. Ik zie dat niet. Ik ben zo blind als een kip. Ik ben heel naief. En zij heeft alles in de gaten. Dus toen dacht ik 'dit is het.'

'Nee, ik werd echt verliefd. Ik hoef nu ook helemaal niets meer van vrouwen. Het is klaar. Eindelijk thuis. Zo'n gevoel. En dat blijft, dat voel ik.'

Maar vòòr Carla ben je nooit een vrouw tegengekomen waar je enig intelligent contact mee hebt gehad?

'Nee. Eerst een die zichzelf wil ophangen. En daarna een stroom van vrouwen waarmee het gelijk al ellende en gezeik was. En als iemand niet zeikt is het Carla wel.

'Kinderen. Verlatingsangst. Jaloezie. En spelletjes spelen. Daar heb ik een hekel aan. Fucken. Testen. Dat doe jij ook volgens mij. Jij bent ook iemand die test. Iemand expres niet bellen om te kijken of hij jou belt. Dat soort shit. Daar heb ik een broertje dood aan.'